Winkelmandje 0

Anne van Driel vertelt over 'Gewoon Ik'

#GewoonIk Anne van Driel Fanflicks Interview Schrijvers

Niet zo lang geleden hadden we een leuke afspraak met Anne van Driel, haar zus en haar moeder in Amsterdam. Na een lang werkproces, waarbij het verhaal volledig op de schop is gegaan, was het moment van de release van Gewoon Ik eindelijk daar. 

Na lang de mooie, vrolijk gekleurde kaft bewonderd te hebben, waren de schrijver en haar aanhang al snel verdiept in het boek. Gelukkig hadden we net nog even de tijd voor een gesprekje met Anne over het boek en haar verdere dromen.

 

Daar is-ie eindelijk, het langverwachte vervolg op Superhelden! Wat vind je er zo op het eerste gezicht van?
Gaaf! Het blijft speciaal om je eigen boek in je handen te hebben. De kaft is super mooi geworden en precies zoals ik in gedachten had. Misschien voel ik me zelfs een beetje trots. Trots op dat Camille zover is gekomen - en dat straalt het boek voor mij ook zeker uit. 

De kaft is opnieuw erg opvallend en uniek. Wat was je idee erachter en waar kijken we naar?
Ik wil natuurlijk niet teveel weggeven, maar voor wie het eerste boek heeft gelezen, weet dat Camille naar de andere kant van de wereld is verhuisd. Zij zit in Amsterdam, terwijl Michael achterblijft in Australië. De wereldbol staat voor de letterlijke afstand tussen hen in. Michael probeert haar te bereiken, maar of dat ook lukt… Verder is het thema ‘stripverhalen’ hier doorgetrokken. De kaft is bedekt met tekeningen van Amsterdam en Sydney. 

Was het lastig om het vervolgverhaal van Camille op een geloofwaardige en logische manier te vertellen?
Na het eerste deel was ik niet van plan om een deel twee te schrijven. Ik had geen goed beeld van waar ik Camille zag en hoe ik het op een goede manier kon afsluiten. Camille zat midden in de ellende en zag zelf ook niet hoe het opgelost kon worden. Toch, op verzoek van veel online lezers, heb ik deel twee geschreven. Camille verdient een vervolgverhaal. Ik ben gaan nadenken over wat ze nog moet meemaken om de vrouw te worden wie ze wil zijn. Het verhaal is ontzettend vaak veranderd, maar uiteindelijk heb ik de puzzel weten op te lossen. Ik ben nu blij dat ik het gedaan heb en samen met Camille heb gestreden voor een goed eind. Of dat gelukt is? Dat zal je moeten lezen!  

Kunnen we dit verhaal eigenlijk losstaand van deel 1 lezen?
Ik heb het als vervolg op deel 1 geschreven, maar kreeg al snel te horen dat het ook een losstaand boek is. Natuurlijk gaat het verder op deel 1, maar door de herinneringen die ik beschrijf is het ook mogelijk om eerst deel 2 te lezen en daarna deel 1. De volgorde wordt anders, maar het verhaal blijft hetzelfde. 

Voor mensen die het verhaal niet kennen: waar gaat Gewoon Ik over?
Het verhaal gaat over wat er met Camille gebeurt zodra ze in Nederland opgenomen wordt in een psychiatrische kliniek. Haar gevecht met zichzelf, en misschien ook wel met de wereld. Ze krabbelt langzaam weer omhoog en leert op een goede manier met haar verdriet om te gaan. Ze pakt haar leven weer op, totdat ze ineens Michael weer tegenkomt.

We kijken nu een paar jaar verder dan Superhelden, als Camille volwassen wordt. Waarom wilde je meer over haar schrijven?
Ik wilde laten zien dat je altijd je eigen touwtjes in handen hebt. Zelfs als het niet goed gaat, kies jij hoe je toekomst eruit gaat zien. Waar ik in Superhelden mijn lezers kennis wilde laten maken met mentale gezondheid, wilde ik in deel twee uitleggen dat, als je je best doet en ervoor werkt, je altijd je eigen pad bepaalt. Daarnaast ben ik zelf ook gegroeid, de afgelopen jaren - en ben ik misschien zelfs met Camille meegegroeid. Ik denk dat, misschien zelfs onbewust, ik dat ook heb opgeschreven. 
 

Waar Superhelden zich nog afspeelde in Australië, speelt Gewoon Ik zich ineens af in Amsterdam. Waarom heb je hiervoor gekozen?
Ik wist niet zo goed hoe ik Camille kon helpen, als ze constant herinnerd zou worden aan haar verleden. Ik had een nieuwe omgeving nodig, en Camille ook. Daarnaast worden mensen soms echt letterlijk uit hun omgeving gehaald om beter te worden. Dit heb ik met Camille ook gedaan. 

Je schrijft levendig over het onderwerp van geestelijke gezondheid en psychoses. Waar kwam de inspiratie hiervoor vandaan?
Ik vind het interessant hoe het menselijk brein werkt en hoe verschillend we allemaal zijn. Heel veel jongeren hebben last van dingen die niet aan de buitenkant te zien zijn, maar durven dit niet te zeggen. Daarnaast wordt het vaak gegooid op de pubertijd en wordt er beweerd dat het vanzelf wel overgaat. Ik denk dat het belangrijk is dat iedereen ziet dat ze er niet alleen voor staan en dat iedereen de juiste hulp krijgt, net zoals Camille. Ik ben natuurlijk geen dokter of psycholoog, maar ik doe wel veel onderzoek naar het onderwerp. Ik probeer zo realistisch mogelijk te schrijven, zodat niemand het gevoel krijgt dat ik het onderwerp te kort doe. Dit is natuurlijk niet altijd even makkelijk, maar als ik dan hoor dat ik iemand geholpen heb de juiste hulp te vinden, is het dat wel waard. Daarvoor schrijf ik mijn verhalen ook, herkenning.  

Hoe ben je sowieso op het idee voor dit verhaal gekomen?
Het is misschien raar, maar ik weet nog precies wanneer het idee mij te binnenschoot. Ik fietste van school naar huis en sloeg de laatste straat in. Op het schoolplein had ik een meisje gezien dat helemaal alleen zat en ijverig aan het tekenen was. Het deed iets met me, om haar zo in haar eigen wereld te zien. Ik vroeg me af wat ze aan het tekenen was en waarom. Toen in de straat indraaide startte het lied ‘Rejects’ van 5 Seconds of Summer: ‘Back at school, they all thought I was an outcast car crash, hopeless fool, they said to me. And my girlfriend said I messed up, will I ever grow up. In the end, I’m not gonna.’ Wat had Michael kunnen doen, dat zijn vriendin dacht dat hij het verpest had? Waarom is hij een hopeloze gek? En daar is het verhaal begonnen. 

Lijk je zelf wel wat op je hoofdkarakter, op Camille? In wat?
Ik ontken dit te allen tijde. Als je het mij vraagt, lijk ik niet op Camille, maar misschien lijk ik wel meer op haar dan dat ik zou willen. Ze is niet extrovert en zal dit ook nooit worden, maar zegt wel wat ze denkt. Als ze je eenmaal vertrouwt zal ze voor je vechten en geeft ze meer om je dan wie dan ook. Daarnaast kunnen we alle twee ontzettend eigenwijs zijn. 

Wat vind je zelf het leukste karakter in dit boek?
Ik denk dat ik zelf Tom het leukste vond om te schrijven. Ik krijg vaak te horen dat het schrijven van fanfictie niet moeilijk is, omdat je de karakters niet zelf verzint. Iets waar ik het totaal niet mee eens ben. Camille is een karakter dat ik zelf ontwikkeld heb, en haar ouders ook, en in het tweede deel komt ook Tom voor. Een jongen die al snel de harten van mijn lezers sneller liet kloppen, maar ook een karakter dat ik zelf bedacht heb. De andere karakters, Michael, Luke, Calum en Ashton bedenk ik natuurlijk ook zelf, omdat ik niet weten hoe zij zijn, maar dat komt wel vanuit een bepaalde realiteit. Tom kwam recht uit mijn hoofd. Het was voor mij erg leuk om te zien hoe enthousiast iedereen over “zijn” karakter was en mee leefde met hem. 

De jongens worden dus wat meer naar de achtergrond gedrukt; heb je dat bewust gedaan of liep het verhaal gewoon zo?
Ik vind een goede fanfictie een verhaal dat, wanneer je de namen van de bandleden vervangt, nog steeds even leuk is. Het gaat dan niet per se om wie er in speelt, maar om het verhaal zelf. Soms haal je namelijk de namen weg, of verander je ze, en dan is het verhaal niet leuk meer. Ik schrijf dan ook nooit met het idee dat ik over de band wil schrijven, maar met de inspiratie die de band, en hun liedjes, mij geven. Het is Camille’s verhaal en het wordt deels vanuit haar perspectief beschreven. Zij had een mening over de band en dus moest ik die toepassen in het verhaal. Ik heb het dus niet bewust gedaan, maar ben meegegaan in wat Camille mij vertelde. 

Zonder al te veel weg te geven over het eind, maar ben je zelf meer #TeamTom of #TeamMichael?
Tja… #TeamMichom, mag dat ook? 

Het eind van het boek is nu niet per se een cliffhanger, maar wel een belangrijk moment… was je er bewust naartoe aan het schrijven?
Tot op de minuut voordat ik de definitieve versie verstuurde, wist ik niet hoe het zou eindigen. Ik had altijd geroepen dat Camille er zelf wel mee kwam en uiteindelijk was dat ook zo. Het klinkt heel raar, maar soms krijg je gewoon ingevingen. Het eind was zo’n moment. Ik heb er dus niet per se naartoe geschreven, maar het wel altijd in mijn hoofd gehouden. 

Dit is nu alweer je tweede boek, het vervolg op je debuut. Voelt het nog net zoals je eerste?
Jazeker! Of misschien nog wel specialer. Ik ben met dit boek lang bezig geweest en als het dan eindelijk af is, voelt het echt onwerkelijk. Het blijft speciaal om je eigen boek in handen te houden. 

En als we je vragen te kiezen tussen de twee boeken…
Goed geprobeerd, maar kiezen kan ik echt niet! Ik denk dat alle twee de boeken hun eigen kracht hebben en ze alle twee even belangrijk zijn voor Camille, mijn lezers en ik. 

Wat zijn op dit moment je verdere plannen, komt er nog een deel 3?
Er komt geen deel drie, maar mijn toetsenbord tikt nog steeds. Wat daaruit komt weet ik niet, maar ik blijf wel schrijven. Ook wil ik graag mijn account op Wattpad, @Mystorytotell, weer nieuw leven in blazen. 

Is er nog iets wat je tegen je fans wilt zeggen, mensen die het boek gekocht hebben?
Dankjewel! Jullie zijn allemaal geweldig en ik hoop dat jullie iets meenemen wanneer je mijn boek hebt gelezen. Wat dat is mag je zelf weten. 

Waarom moet iemand Gewoon Ik echt lezen?
Omdat de wereld zo ingewikkeld in elkaar zit en ik hoop dat, als je jong bent, mijn boek een stuk herkenning geeft. Je bent niet alleen, vergeet dat niet. Daarnaast wil je natuurlijk gewoon weten hoe het verder gaat met Camille, 5SOS en wie dat nieuwe leuke personage is, Tom. 



Ouder bericht


Laat een reactie achter

Houd er rekening mee dat reacties eerst goedgekeurd moeten worden voordat ze op de pagina verschijnen.